شمارهٔ ۲۳۱
گلم میار خدا را تو باغبان عنایتخزان ما زبهار تو کی رسد بنهایت
بهل که به نشود داغ دل زمرهم اعیارعتاب دوست بسی به که از رقیب عنایت
مگر بروز فراقت حدیث هجر بگویم که شام هجر ندارد باین حدیث کفایت
هزار دوست گرفتم ولی بشام فراقتبغیر مردم چشم کسی نکرد حمایت
بکشت غیرت عشقم اگر چه پا بدرستیببین که رشک محبت رسیده تا به چه غایت
نه زهر عشق چشیدی نه بار هجر کشیدیبدان که فرق بسی از روایتست و درایت
زبیم برنکشم آه در قفای رکیبشمباد شعله آهم کند بدوست سرایت
چنان که یوسف و یعقوب را رساند بکنعانمگر خدا برساند تو را بمن زعنایت
بآتش دل درویش هیچکس چو نبخشدمگر که ساقی کوثر کند زلطف شفایت
گلوی تشنه نخورد آب خوش زجدول تیغتاگر چه غیر بقتلم بسی نمود سعایت
ززلف تو کند آشفته جلوه ی بتو حاشاکسی زمنزل مألوف خود نکرده شکایت