شمارهٔ ۲۱۸

قافیه: ستورفت۷ بیت

صیاد زد به تیرم و بالم شکست و رفتاز کثرت شکار به بندم نبست و رفت

با صد نیاز خواستم از وی نشستنیآمد به ناز بر سرم و برنشست و رفت

از عقل بس عقال نهادم به پای دلدستی نمود و رشتهٔ عقلم گسست و رفت

نزدیک بود زخم درون به شود که یارآمد به نوک تیر نظرباز خست و رفت

کردم جگر کباب وز خون درون شرابخورد آن شراب بامزه گردید مست و رفت

نقش بتان بشستم و شد جلوه‌گر بتیآشفته را نمود ز نو بت‌پرست و رفت

مشغول غیر بود که حیدر پدید شدآورد باز یاد ز عهد الست و رفت

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از تجربه‌ی عشق و جدایی می‌گوید. او به صیاد تشبیه می‌کند که تیرش به قلبش نشسته و عشقش را شکسته است. با تمام نیازش از معشوق خواسته تا کنارش بنشیند، اما او به ناز می‌آید و می‌رود. شاعر از عقلش می‌گوید که به خاطر عشق، خود را به بند کشیده و در نهایت عقلش از دست می‌رود. به خاطر بیداد عشق، دچار زخم‌های باطنی شده و در حین این درد، معشوق باز می‌شود و می‌رود. شاعر از سرخوشی و مستی با نگاهی به عشق و همچنین از دشواری‌های عشق می‌گوید و در نهایت به یاد عهدی می‌افتد که گویی فراموش شده است.