شمارهٔ ۲۱۳

قافیه: ویاوست۹ بیت

جلوه صبح ازل یک پرتوی از روی اوستتاری شام ابد اندر شکنج موی اوست

قاب و قوسین و کمان رستتم و تیغ دو سراین همه اندر اشارات خم ابروی اوست

کعبه و دار السلام و وادی طورو بهشتیک مقام امن از خیل گدای کوی اوست

اژدهای سحرخوار ان طره جادو فریبدست موسائی نهان اندر خم گیسوی اوست

هندوان گر میپرستند آفتاب آسمانآفتاب و ماه و انجم یکسره هندوی اوست

آفرینش بسته یک نکته از لعل لبشمعجزات انبیا در غمزه جادوی اوست

حاجیان روبر هجیر و بت پرستان روبدیرروی آشفته از این و آن همه بر روی اوست

نوح و آدم را نجاتی هست از طوفان حشرزانکه ایشان را پناه وجای در پهلوی اوست

حیف باشد آبروی او بریزد پیش خصمای امام راستان آن را که رودرروی اوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ستایش و توصیف جمال و مقام انسانی خاص اشاره دارد که تجلیات الهی را در خود دارد. شاعر به روشنی نشان می‌دهد که نور صبح و تاریکی شب، زیبایی‌ها و نشانه‌های کمال در سایه اوست. او با مقایسه‌های مختلف، مانند کعبه، بهشت و مقام‌های مقدس، بر اهمیت و ارزش وجود این انسان تأکید می‌کند. همچنین، اشاره به معجزات و قدرت‌های او در دل دیگران نشان‌دهنده تاثیری عمیق و جاودانی است که این وجود بر زندگی انسان‌ها دارد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که این مهر و محبت و پناهندگی یک منجی برای بشر است و هر کسی که در برابر او قرار گیرد، باید در حفظ آبروی او مراقب باشد.