شمارهٔ ۱۶۵

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: اراست۹ بیت

هر غیر که بنگری زیار استاین نقش و نگار از نگار است

سر پنجه آن نگار سادهاز خون جهانیان نگار است

هرگز خطر گهر نداردهر کو که زبحر برکنار است

آتش نه قرارگاه هندوستزلفین تو از چه بیقرار است

نقصان نکند چو زر در آذرهر کس که بعشق پایدار است

درمان نپذیرد از طبیبانآن دل که زدرد تو فکار است

گویند دل است منزل عشقدل رفته و عشق بر قرار است

آشفته زجام عشق سر خویشنه مست چنان نه هوشیار است

از میکده علی بکش میکان باده خالی از خمار است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر چیزی را که ببینی، زیبایی و نقش و نگار آن تحت تأثیر عشق و زیبایی است. او از خون انسان‌ها به عنوان منبع زیبایی یاد می‌کند و تأکید می‌کند که انسان‌های بی‌عشق، مانند دریاچه‌ای که از آب دور است، هیچ ارزشی ندارند. او همچنین به ناپایداری و عدم آرامش در عشق اشاره کرده و از دل‌هایی سخن می‌گوید که از درد عشق رنج می‌برند و درمانی برای آن وجود ندارد. در نهایت، شاعر دعوت می‌کند که از میکده عشق بنوشند، زیرا آن باده خالی از غم و خمار است.