شمارهٔ ۱۵۶

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ویت۱۴ بیت

بت پرستنده بت رویتکفر زنار بند گیسویت

جامه کعبه حلقه مویتقبله خانه طاق ابرویت

چه تفاوت مرا زدیر و حرمزین دو من روی کرده بر رویت

ای بلا خانه زاد بالایتفتنه مفتون چشم جادویت

زورمندان اسیر بیمارتشیر مردان شکار آهویت

قند و شکر زلعل شیرینتمشک و عنبر زخاک مشکویت

با همه ناز سرو آزادهبنده شد پیش قد دلجویت

گل که در رنگ و بو بود ممتازعاریت کرده رنگ و هم بویت

چاه بیژن نگون زغبغب توخام رستم کمند گیسویت

خیل روئین تنان بعرصه رزمدر حذر از کمان ابرویت

با چنین لطف پنجه و ساعدکوه لرزد زدست و بازویت

در بشر نیست این کمال و جمالمگر از حیدر است نیرویت

تن لطیف و سخن شکر چکنمدل سنگین و تندی خویت

دل آشفته بین که از زلفتکرده آشفته حلقه مویت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی‌ها و جذابیت‌های محبوبی اشاره دارد که به شخصیت‌ای خاص نسبت داده می‌شود. شاعر از بت پرستی می‌گوید که به زیبایی معشوق دل بسته است و او را در مقام عبادت و پرستش قرار داده است. او ویژگی‌های جسمانی و روحانی محبوبش را ستایش می‌کند و از تاثیراتی که او بر روی افراد دارد، سخن می‌گوید. شاعر مانند یک عاشق، زیبایی چشمان، موها و ابروهای معشوق را توصیف می‌کند و نشان می‌دهد که این زیبایی‌ها نه تنها دل او را مشغول کرده بلکه قدرتی خاص نیز دارند. در نهایت، شاعر اذعان می‌کند که این زیبایی و کمال خاص به یک معشوق انسانی نسبت داده شده و آن را به قدرت و جمال الهی نسبت می‌دهد.