شمارهٔ ۱۵۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ست۱۲ بیت

بهای عشق که داند که در جهان چند استهمین بس است که بر عشق ماسوا بند است

پی بهشت برد شیخ روز و شب زحمتمگر بهشت بدیدار دوست مانند است

چگونه بگسلم از تو که تارهای وجودبتار زلف تواش بستگی و پیوند است

تو آن بتی که بفرقان و آیه و برهانبروی و موی تو حق را عظیم سوگند است

بجلوه رخ تو بنگرد بدیده دلبشاهد ازلی هر کس آرزومند است

متاع این دل مسکین من که بشناسدزبسکه قافله دل بکویت افکند است

کجا صبور بمانم چسان بهوش زیمکه سیل عشق تو بنیاد عقل برکند است

حدیثی از لب تو گفته مدعی در بزمبزخمهای درونم نمک پراکند است

گشاد و بست جهان نیست جز به پنجه اوچراکه دست علی پنجه خداوند است

غلام همت آنم که در طریق وفاهر آن جفا که ببیند زدوست خرسند است

حدیث زلف تو آشفته می‌نوشتی دوشکه رشحه قلم تو عبیر آکند است

نسیم لطف علی چون در اهتزاز آیدچه غم که بار گناه تو کوه الوند است

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعر عمیق و فلسفی درباره عشق و پیوند آن با وجود انسان است. شاعر می‌گوید که عشق بهای مشخصی ندارد و عشق واقعی تنها به دوست و معشوق مربوط می‌شود. او به ذکر تلاش‌ها و زحمت‌هایی می‌پردازد که در مسیر عشق به محبوب صرف می‌شود و تأکید می‌کند که بهشت واقعی در وصال دوست است. همچنین، شاعر از وابستگی عمیق خود به محبوب می‌گوید و اشاره می‌کند که عقل و فهم او تحت تأثیر عشق قرار گرفته و حتی زخم‌هایی که بر دلش نشسته، نشانه‌ای از عشق است. شاعر به قدرت و عظمت خداوند و همچنین محبت و وفاداری نسبت به دوست اشاره می‌کند و این که باید در برابر جفاهای معشوق صبور و شکیبا بود. در نهایت، او به زیبایی بیان می‌کند که هرگونه غم و اندوه در برابر عشق، بی‌معنا می‌شود.