شمارهٔ ۱۵۰

قافیه: یناست۹ بیت

هر کرا خسرو دل در گرو شیرین استباغ فردوس دلش منزل حور العین است

خاک فرهاد چه بر باد دهی ای خسروکه برآمیخته خاکش بغم شیرین است

عنکبوتست که در پرده مگس صید کندآنکه بی پرده کبوتر ببرد شاهین است

آه اگر دست بخون دگران آلایدآنکه سر پنجه اش از خون دلم رنگین است

خار پشتست و مغیلان شب هجرم بسترگر زدیبا و حریرم همه شب بالین است

نوبهارم زفراق تو دهد رنگ خزانگر بدیماه بود وصل تو فروردین است

بوی لیلی بسر تربت مجنون چو رسیدخیزد و گوید روح الله منظور این است

شاه بیعشق گدائیست بسی بی تمکینگرچه درویش بود عاشق با تمکین است

بدعا خواسته آشفته چو وصلت از خداهمه شب ذکر ملایک به سما آمین است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و دلتنگی اشاره دارد. شاعر به عشق خسرو و شیرین و غم جدايی آنان می‌پردازد و احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او عشق را همچون بهشتی می‌داند که دل‌ها در آن آرامش می‌یابند، اما غم و فراق، زندگی را به ورطه‌ی دلتنگی می‌کشاند. شاعر از تصاویری مانند شیار خون و درد دل صحبت می‌کند و می‌گوید که عشق بی‌عشق گویی مانند گدایی است. در نهایت، او خواسته‌هایش را از خداوند با دعا مطرح می‌کند و به امید وصال به عشقش ادامه می‌دهد.