شمارهٔ ۱۳۹
پیرانه سر هوای جوانی بسر مراستوزآن هوا هوای جوانی پسر مراست
یعقوب وش ببیت حزن چشم خونفشاندر شاهراه مصر بیاد پسر مراست
گر آئیم بمهمان جانت بخوان نهماز خون دل بدست همین ما حضر مراست
ای ترک غمزه سینه مردم مکن هدفآخر نه دیده وقف بتیر نظر مراست
دلرا هوای گشت و گل و لاله زار نیستتا داغ عشق لاله رخان بر جگر مراست
از برق خانه سوی بهارم چه منت استزآه سحر بسینه و دل تا شرر مراست
مهر علیست میوه نخل مراد و بساز باغ روزگار همین یک ثمر مراست
آشفته زآفتاب قیامت مرا چه غمتا سایه شهنشه عالم به سر مراست