شمارهٔ ۱۳۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: لاست۱۲ بیت

خلقت هر چیز از آب و گل استعشق را منشاء تقاضای دل است

نار نمرود است گلزار خلیلموج طوفان بهر سالک ساحل است

هر کرا جز عشق باشد قبله گاهدر طریقت آن عبادت باطل است

کشتگان دیگران را خونبهاستچشم ما فردا بدست قاتل است

بیخبر از سوختن پروانه نیستشمع را مسکین بجان مستعجل است

برق ما را خانه زاد خرمن استتا نگوئی کشت ما بیحاصل است

از چه از زلفت دلم دیوانه شدگر زهر زنجیر مجنون عاقل است

هر که داغ عشق دارد برجبینگرچه آشفته است بختش مقبل است

جان و ایمان را نباشد منزلتهر که را در کوی جانان منزل است

نیست غافل مست جام عشق بازهر که زین باده ننوشند غافل است

مانده ام من زنده در هجران دوستجسم بیجان زیستن بس مشگل است

چیست دانی عشق سرکش مرتضیکاو قضا و هم قدر را عامل است

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تفسیر عشق و عناصر آن می‌پردازد. او تأکید می‌کند که هر چیزی از آب و گل خلق شده و عشق منبعی است برای خواسته‌های قلب. بطور نمادین، نمرود و خلیل، و موج طوفان و ساحل را به تصویر می‌کشد و عشق را مهم‌ترین نقطه زندگی می‌داند. او اشاره می‌کند که اگر کسی جز عشق را در زندگی‌اش بپرستد، عبادتش بی‌فایده است. شعر همچنین به جدایی و دردهایی که عشق به انسان می‌دهد، پرداخته و به وضعیت پروانه و شمع اشاره می‌کند که هر دو در عشق می‌سوزند. شاعر از عشق به عنوان نیرویی قدرتمند یاد می‌کند که به انسان‌ها زندگی و هدف می‌دهد و داغ عشق را بر جبین افراد مؤید می‌داند، حتی اگر بختشان مساعد نباشد. در نهایت، شاعر تصریح می‌کند که جان و ایمان بدون عشق ارزشی ندارند و زندگی بدون دوست و عشق، زنده بودن را دشوار می‌سازد. عشق را نیرویی می‌داند که قضا و قدر را تحت تأثیر قرار می‌دهد.