شمارهٔ ۱۲۰۳
هر کجا انجمن برافروزیهمچو پروانه یک جهان سوزی
آن دم آتش به جان برافروزمکاز می غیر رخ برافروزی
آندمت دوست چهره بنمایدکازدو عالم دو دیده بردوزی
برق صهبا بسوخت خرمن زهدخرمن ای شیخ از چه اندوزی
نوبهاران زابر در بستانخیمه ای زد بفر فیروزی
گو بپوشند شاهدان چمنزین شعف رختهای نوروزی
سوخت پروانه و ببست نفسگفتن بلبل از نوآموزی
هر شبت زلف چون بدست کسیستغم آشفته گشته هر روزی
من و مهر علی و این همه جرمگر نوازی مرا و گر سوزی