شمارهٔ ۱۱۸۹

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ی۱۰ بیت

بده ساقی از آن می ساتکینیکه اندر شیشه مانده اربعینی

خورم صد نیش از زنبور ناچارببوی آنکه نوشم انگبینی

خرد را با تو کی دعویست ای عشقکه تو استاد بر روح الامینی

بکویت تشنه جان دادند عشاقعجب تر آنکه تو ماء معینی

بتابد بر زمین هر روز خورشیدکه تا برپای تو ساید جبینی

نشاید گفت کاندر آسمانینمی زیبد که گویم در زمینی

گرفتاری بزندان تعلقچو عیسی گر بچرخ چارمینی

نباشد حق پرستی در گل ای دلبدیر و کعبه افشان آستینی

عمل چون نیست آشفته به ناچاربدرویشی بسازد خوشه چینی

در آن صحرا که کشته حب حیدرشهی کش نیست جز قرآن قرینی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که از شراب خاصی به او بدهد که سال‌ها در شیشه مانده است. او با اشاره به تلخی زندگی، می‌گوید که به خاطر آن طعم شیرین شیرین‌بیان را می‌آشامد. عشق را جدی می‌گیرد و می‌گوید که در عشق، خرد معنی ندارد و عشق خود معلم روح انسان است. او به شور و شوق عاشقان اشاره می‌کند که جانشان را برای عشق فدا کرده‌اند. در ادامه، شاعر به نور روز و تأثیر آن بر زمین می‌پردازد و بیان می‌کند که نمی‌توان عشق را در محدودیت‌های دنیوی گنجاند. او به واژه‌هایی چون حق پرستی و ایمان اشاره می‌کند و می‌گوید که عمل انسان‌هایی که دراتخاذ‌های غلط غوطه‌ورند، به درویشی ختم می‌شود. در نهایت، او به عشق حیدر (علی) و ارزش قرآن به عنوان قطب عالم اشاره دارد.