شمارهٔ ۱۱۸۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ینی۹ بیت

ای دلبر هر جائیم امشب بکجائیگفتی که بیائی زچه روعهد نپائی

ما دیده گشودیم و فروبسته در از غیرتا تو زسرانگشت کرم در بگشائی

چندانکه نیاز آرمت ای ترک جفاجوچون سرو کشی تو سرو بر ناز فزائی

از حلقه اوباش درآ همدم ما باشکاخر زندامت سرانگشت بخائی

من روز شمارم بخود وعید همایونخورشید صفت نیمشب از در چو در آئی

آخر تو طبیبی به مریضان نظری کنلازم نبود کس بفرستم که بیائی

آنان که نپایند مرا همدم و همدوشآخر تو کجائی که در این بزم بپائی

آن لعل شکرخند مکن بوسه گه غیرتا کی نمکم بردل مجروح بسائی

با مهر علی میروی آشفته چو در خاکچون لاله خودرنگ هم از خاک برآئی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر در مورد دلدادگی و اشتیاق به محبوب است. شاعر به دلبر خود می‌گوید که هر جا باشد، امشب به او می‌رسد و از او می‌خواهد که به وعده‌اش عمل کند و بیاید. شاعر احساس می‌کند که از دیگران جدا شده و انتظار دارد محبوبش با لطافت و کرم خود برایش گشایشی ایجاد کند. او به زیبایی و وقارش اشاره می‌کند و می‌پرسد که چرا به جمع دوستانش نمی‌پیوندد. همچنین شاعر به طبیب بودن محبوب اشاره دارد و از او می‌خواهد که به درد و رنجش توجه کند. در نهایت، او از محبوب می‌خواهد که همچنان دلش را نرنجاند و تا زمانی که به او نرسیده، از دیگران دوری کند و به او بی‌توجهی نکند.