شمارهٔ ۱۱۸۳
ساقی بیار جامی از آن مایه خوشیتا بیخ غم بسوزم از آن آب آتشی
گر داروی خوشی بقدح باشدت بیارزیرا که دل دیده بدوران آن خوشی
خوش میزنی به پرده تو مطرب نوای عشقچون این نوا کسی نشنیده بدلکشی
ای چشم یار حالت مستیت چون بودچون خون خلق خورده نگاهت بسرخوشی
بلبل که پیش گل بسراید غزل هزارپیش رخت چو غنچه کشد پیشه خامشی
تا نشنوم نصحیت ارباب هوش رابگذار تا بمانم در خواب بیهشی
آشفته همچو مرغ بنخجیر گه پردشاید باشتباه بدامش تو درکشی
پندارم ای غلام ثناخوان حیدریورنه کسی ندیده نگارین به این کشی