شمارهٔ ۱۱۷۹

قافیه: انهنداری۱۰ بیت

پیر مغان گشود زرحمت در سرایزاهد بعذر توبه تو در این سرا درآی

جغدی اگر مجاور دیر مغان بودکسب شرف زسایه او میکند همای

ساقی چو می بجام سفالین تو میکنیاز جم که یاد آرد و جام جهان نمای

خاک در سرای مغان آب زندگیست ‏هم آتشش چو باد مسیحاست جان فزای

ساقی مکن زمرده دلان منع آب خضرمشگل گشا توئی زدلم عقده برگشای

جز روی تو که غالیه سا شد زموی توخورشید را که دیده در آفاق مشگسای

با سر بشوق جذبه عشق تو میرومگر ببینی این رواق معلق بود بپای

آشفته جا گرفت در آن زلف پیچ پیچ ‏دیوانه ای بسلسله خوش کرده است جای

گمگشتگان دشت هوائیم از کرمما را بسوی کعبه برای خضر رهنمای

کعبه کدام ودیر مغان کوی مرتضیکاوراست عرش کرسی و گردون بود سرای

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف فضایل و زیبایی‌های دنیای عرفانی و معنوی می‌پردازد. شاعر از پیر مغان، که نماد حکمت و رحمت است، دعوت می‌کند تا زاهدان و توبه‌کنندگان را به سرای خود بپذیرد. او به تمثیل‌هایی مانند «جغدی در مجاورت دیر مغان» اشاره می‌کند که حتی در سایه‌ی آن نیز انسان شرف و بزرگی پیدا می‌کند. ساقی، که نماد سرور و شادی است، از می و جامی صحبت می‌کند که به یاد سلطانی به نام جم و جهانی که در آن چیزها قابل رؤیت است، می‌افتد. شاعر در ادامه به خاک مغان به عنوان آب حیات اشاره می‌کند و می‌گوید که آتش و زندگی در آنجا جاری است. او از ساقی می‌خواهد تا دل‌های بی‌روح را به زندگی بازگرداند و با محبت خود، گره‌های سختی را بگشاید. صورت عشق و جذبه به تصویر کشیده می‌شود و شاعر با شور و شوق به سوی معشوق می‌رود. همچنین او به گمگشتگان و راهنمایی که در جستجوی حقیقت و کمال‌اند، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به مقایسه کعبه و دیر مغان می‌پردازد و به اهمیت هردو در جستجوی معنویت و حقیقت اشاره می‌کند، که هر یک در نوع خود سرای رحمت و بزرگی است.