شمارهٔ ۱۱۷۷

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: اری۷ بیت

تو که از شعاع شمعش بدرون چراغ داریزفروغ شمع انجم همه شب فراغ داری

تو که پر گلست باغت زهوای لاله رویانچه سر تفرج گل چه هوای باغ داری

چه زنی چو سرو آزاد تو لاف سربلندیکه به بندگی عشقش تو چو لاله داغ داری

چه بری زساقی بزم تو منت ایاغیکه زساغر دو چشمم همه دور ایاغ داری

زچه روی روی به هامون بطلب مدام مجنونتو که خیمه گاه لیلی بدرون سراغ داری

شنوی زمرغ عاشق تو اگر نوای عشقینه زصوت بلبلی خوش نه حذر ززاغ داری

ز چه رو فتادی آشفته به چاه ظلمت نفسکه ز مهر روی حیدر به دورن چراغ داری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و شکوه عشق و زیبایی‌ها می‌پردازد. شاعر به مخاطبش یادآوری می‌کند که با وجود داشتن عشق و زیبایی‌های فراوان، همچنان در دل دغدغه‌ها و تردیدهایی وجود دارد. او به زیبایی باغ، گل‌ها و چهره‌های محبوب اشاره دارد و از آزادگی و سربلندی سخن می‌گوید. همچنین نگران و ناراحت از موانع و مشکلاتی است که عشق می‌تواند به همراه داشته باشد. در نهایت، با تأکید بر محبت و نور عشق، شاعر از مخاطب می‌خواهد تا از افسردگی و ناامیدی دوری کند و به سوی جلال عشق و معرفت پیش رود.