شمارهٔ ۱۱۶۱
تا کی ای فتنه ایام زپا ننشینیچه بلائی تو که آخر بدعا ننشینی
هر کجا فتنه نشیند چو قیامت برخاستتوئی آن فتنه که تا روز جزا ننشینی
عجبی نیست گر از ما کنی ای سرو کنارپادشاهیتو باین مشت گدا ننشینی
حشمت جم نشود کنم که بموری نگردتا که گفتت که بدرویش سرا ننشینی
دل مرا کعبه و تو خانه خدائی زازلبحرم تا بکی ای خانه خدا ننشینی
من دل سوخته چون شمع و توئی شعله شمعتا نسوزی تو سراپای مرا ننشینی
نامی از لیلی و مجنون بجهان ماند هنوزاندر این بادیه ای بانگ درا ننشینی
خواهی ار حالت آشفته پریشان نکنیباید ای زلف که با باد صبا ننشینی
طلب ار میکنی اکسیر مراد آشفتهبطلب جز بدر شیر خدا ننشینی