شمارهٔ ۱۱۵۹
تو را که زیر لبان روح یک جهان داریدو چشم خود ز چه بیمار و ناتوان داری
چه بلبلی که تو صد باغ وقف نغمه توستچه نوگلی تو که یک شهر باغبان داری
ز جور غیر شکایت مکن که یارت هستبه جور خار بساز ای که بوستان داری
حکیم گو نزند دم دگر ز جوهر فردتو را سزاست که معنیش در میان داری
تو با خیال میانش دلا خوشی همه شببه هیچ شب همه شب دست در میان داری
یکی بکشت یکی زنده گشت و دعوی کردبکن تو دعوی معجز که این و آن داری
چه مرغی و ز کدام آشیانهای ای عشق که هر کجا که دلی هست آشیان داری
زبان تو عجب آتش فشاند شد آشفتهچه آتشیست که اندر میان جان داری
ز آستان علی سر مپیچ ای درویشروی به خانه اگر ره بر آستان داری