شمارهٔ ۱۱۲۷

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: مهای۱۱ بیت

چرا بدست نگارین تو چهره میپوشیباحتجاب مه و مهر از چه میکوشی

اسیر طره مشکین چون کمند توامکه روز و شب بمه و مهر گفته سر گوشی

شراب عشق تو در جان پارسایان ریختهمی کنند چو مستان به بزم سر گوشی

شبی نشد که هم آغوش دوستان باشیبغیر شب همه شب باشدت هم آغوشی

نگیر خورده زمن گر زوصل حرفی رفتشکست پنجه شوق تو مهر خاموشی

مرا بتلخی و تندی زکوی خویش مرانهزار نیش اگر بیش میزنی نوشی

بغیر کی بتوان گفت ماجرای حبیبضرورتست از این ماجرا فراموشی

گل حقیقت عشق آن زمان ببار آیدکه عندلیب مجاز آیدش بچاوشی

زباغ روی تو گلهای آتشین بشکفتمقام ماست در آتش چرا تو در جوشی

خبر چو نیست زعشق منت عجب نبودحدیث مدعیان از غرض چه مینیوشی

عزیز عشق نکو یوسفی است آشفتهببر بمصر ولای علی که بفروشی

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل در مورد عشق و معشوق است و شاعر به معشوق خود می‌گوید که چرا چهره‌اش را می‌پوشاند و از عشق پنهانش چه می‌کوشد. او خود را اسیر زیبایی و موهای سیاه معشوق توصیف می‌کند و می‌گوید که نوشیدن شراب عشق موجب سرمستی پارسایان شده است. شاعر می‌گوید که هر شبی در آغوش دوستان نبوده و به نوعی از فقدان محبت رنج می‌برد. او از معشوق می‌خواهد که در عشق و تمایلش سخت‌گیری نکند و در عین حال مدعی است که نمی‌توان موضوع عشق را فراموش کرد. در انتها، شاعر اشاره می‌کند که حقیقت عشق زمانی بروز می‌کند که معشوق به سراغ او بیاید و نشان می‌دهد که عشق او همانند گل‌های آتشین است که در باغ روی معشوق شکوفا شده است.