شمارهٔ ۱۱۱۱

قافیه: اکردی۸ بیت

بکن آن باده رنگین به ایاغم ساقیکه بود نشئه او تا به قیامت باقی

مستی می چو خمار آرد و هشیاری و رنجمست شو مست ولی از لب و لعل ساقی

باده ی نوش که فانی کندت در ساقیتاز مطرب شنوی نغمه انت الباقی

باده ی ریز بجامم همه لبریز زعشقتا بشوئیم زدفتر سخن الحاقی

حنظل بادیه ات را همه شهد رطب استزهر عشق تو بمسموم کند تریاقی

طلق محلوب ولای تو بتن مالیدمتا که دوزخ نکند بر بدنم حراقی

توئی آن علت غائی علی خیبرگیرکه ببزم دل آشفته شدستی ساقی

بحسابم برس ای مفرده فرد وجودنیست جز مهر تو دردفتر ما اطلاقی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق، مستی و جاذبه‌های روحانی می‌پردازد. شاعر از ساقی می‌خواهد که باده‌ای رنگین به او دهد؛ باده‌ای که نشانه‌ای از بقا تا قیامت است. او بر این باور است که مستی این باده می‌تواند انسان را به هشیاری و رنج کمتر برساند. شاعر از عشق و زیبایی‌های ساقی صحبت می‌کند و می‌خواهد از باده‌ای بخورد که او را در عشق غرق کند. همچنین به اثرات مثبت عشق اشاره می‌کند که می‌تواند تریاک زهرآلود عشق را معالجه کند. او در نهایت از وجود معشوق و عشقش سخن می‌گوید و می‌گوید که همه چیز در زندگی‌اش به مهر و عشق آن یک فرد تعلق دارد.