شمارهٔ ۱۱۰۲
از غمره تو ترک کند کسب رهزنیزلفت به بت فکنده لباس برهمنی
زلفت به پیش خط تو خم گشته آنچنانکخیره بتو جوان نگرد پیر منحنی
کبر و منی زسر بهل از خود سبک برآیکازما و و من برون کندت رطل یکمنی
ابرو کمان و زلف کمند و مژه چو تیراسباب تست جمع پی صید افکنی
از بیم تیر غمزه جوشن شکاف توداود وار خط برخت کرده جوشنی
سنگین دلان زتیر نگاهت به بیم از آندر سنگ خاره کند تیر آهنی
ای عشق ریشه کن چه سپر پیشت آورمصبر ار بود چو کوه زجایش تو بر کنی
جامی بده زمیکده حب مرتضیکاشفته را رها کند از دنیی دنی