شمارهٔ ۱۰۹۳

قافیه: ارداری۱۳ بیت

برق سانم زدیده میگذریتا کجا خرمنی زجا ببری

دوستان میکشی زکینه بچشمبکه آیا بمهر مینگری

تا تو را رهگذر کجا باشدما چو نقش قدم برهگذری

نظر دوست گیردت از خاکای که بسمل زناوک نظری

من خبر داشتم زآفت عشقوه که دل باختم به بیخبری

جمع ناید فرشته با مردمننشیند میان جمع پری

آتش طور میرسد از رهشمع را گو مکن تو جلوه گری

گل بناز و نعیم اندر باغغافل از آه بلبل سحری

هر که بیند پری درد پردهآه از این عاشقی و پرده دری

غم تو میخورند روز و شبانغم عشاق خود چرا نخوری

خضر گو چشمه حیاتت کوتا بیاری و جرعه ای بخری

دام افکنده ای تو آشفتهتا بگیری تو باز کبک دری

مدح حیدر بگو بشیرینیکز نی خامه ات شکر بخوری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تفسیر عشق و احساسات عمیق انسانی پرداخته و به بیان کشتن دوستی به خاطر کینه و بی‌توجهی به مهر و محبت می‌پردازد. شاعر به راه‌گذری اشاره می‌کند که به سرعت می‌گذرد و از محبتی که باید به دوستان و عاشقان کرد، غافل است. همچنین به عشق و آتش درونی‌اش اشاره می‌کند و از دردهای عاشقانه و غم‌هایی که برای خود و دیگران وجود دارد، صحبت می‌کند. شاعر از خضر، نماد حیات و دانایی، می‌خواهد تا به او چشمه‌ای از حیات عطا کند و در نهایت به مدح حیدر می‌پردازد و شیرینی کلماتش را به تصویر می‌کشد. کل این شعر به نوعی نشان‌دهنده عشق عمیق، درد و زیبایی‌های زندگی است.