شمارهٔ ۱۰۹۱

قافیه: انی۷ بیت

فصل بهار و مستی و غوغای چنگ و نیمجنون بگو که لیلی بیرون کشد زحی

زد آتشی بجان بخیلان زجام میساقی که نام حاتم طائی نموده طی

یوسف صفت هر آنکه در افتد بچاه عشقبرخیزد از سریر و جم و تختگاه کی

آن در مکان بجویدت این یک به لامکانبر ساکنان ارض و سما گم شده است پی

نوخفته ای بخاک نجف یا بفوق عرشای گلشن ولای تو فارغ زباد دی

خواهی اگر حرم بطواف نجف شتابتا چند های هوی کنی آشفته خیزهی

منعم زعشق لاله رخان ای پدر مکنجز باده‌ام میار تو در پیش یا بنی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به حال و هوای بهار و شادی ناشی از آن اشاره دارد، همچنین از عشق و دلدادگی می‌گوید. شاعر به مجنون می‌گوید که انتظار کشد تا لیلی از پنهانش بیرون آید. او همچنین به لذت‌های عشق و می‌پردازد و به وجد و حرارت ناشی از آن اشاره می‌کند. در ادامه، شاعر به جستجوی حقیقت و معنویت در میان ساکنان زمین و آسمان اشاره می‌کند و از خواب و بی‌خبری سخن می‌گوید. او از عشق و جذب زیبایی‌های طبیعی می‌گوید و از نیکو بودن رفتار با معشوق و عدم وسوسه برای پرهیز از عشق نام می‌برد. نهایتاً، دعوت به نوشیدن می و عشق دارد و از کسانی که مانع عشق می‌شوند انتقاد می‌کند.