شمارهٔ ۱۰۸۸

قافیه: ی۱۱ بیت

تو را که گفت مرا از نظر بیندازیروی بشهر غریبان وغیر بنوازی

اگر بمهر حبیبت بغیر در جنگیضرورتست که با یکجهان در اندازی

زبیم غمزه چشمت دلم زجا نرودزکافران نگریزد مجاهد غازی

بکوی ما بزند شانه آنقدر بر زلفچرا بخون دل خلق میکند بازی

تو را که آدمئی فرق نیست با حیوانزخیل جانوران تو بعشق ممتازی

نیاز خسته دلان جوی و لقمه را بگذاردر این دو روز که در نعمتی و در نازی

زدل شکایت بیجا مکن مدام ای اشکاز آن زخانه برونت کند که غمازی

زچنگ و بط و عود و ترانه مطربمرا نبود چو بانگ جرس دیگر سازی

چو روزگار بود در کمین تو آن بهکه خویش را بحریم علی در اندازی

امیر مشرق و مغرب خدیو کون و مکانپناه پارسیان در قلمرو تازی

رود بجلد سگان تو هر شب آشفتهسگی ز خود بشمر این کمینه شیرازی

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که به احساسات و تفکرات شاعر پرداخته و به موضوعاتی مانند عشق، غم، و رابطه انسان با دنیای اطراف می‌پردازد. شاعر از معشوق خود درخواست می‌کند که او را از نظر دور نکند و در عین حال به انتقاد از افرادی می‌پردازد که به حیوانات تشبیه می‌شوند. او به قدرت عشق و تأثیر عواطف بر زندگی انسان اشاره می‌کند و از غم‌ها و شادی‌های روزگار سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به تقدیر از معشوق و تأکید بر ارزش زندگی و انسانیت می‌پردازد.