شمارهٔ ۱۰۸۳

قافیه: ی۸ بیت

زلف حجاب چهره کن تا که جهان سیه کنیپرده بگیر تا که خون در دل مهر و مه کنی

چشم تو مست شد زمی لعل تو میفروش ویچند بشیخ و محتسب راز تو مشتبه کنی

رخت بمیکده ببر جامه بآب می بشوبر سر کار زاهدان عمر چرا تبه کنی

غبغب مهوشان بود تا کی منزل دلتیوسف مصر خویش را چند اسیر چه کنی

راه دراز و شب سیه آشفته رهنما بجوخضری و باید از کرم روی مرا بره کنی

عیب چه میکنی مرا کز پی او دوم بسراز پی کهربا شدی منع چرا به که کنی

چشم ازل توئی و ما در قدم تو پی سپرخاکم و کیمیا شوم گر تو بمن نگه کنی

پرتو نور سرمدی جای نشین احمدیخواه به میکده گذر خواه به خانقه کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر، به زیبایی و معانی مرتبط با عشق و عرفان پرداخته است. شاعر از معشوق می‌خواهد که حجاب چهره را کنار بزند و خود را نمایان کند تا دل‌های عاشقانه‌اش روشن شده و دنیا را به رنگ خود درآورد. او به مستی ناشی از عشق اشاره می‌کند و ناتوانی در مخفی کردن رازهای عشق را مورد تأکید قرار می‌دهد. شاعر به تصوف و زندگی زاهدانه نیز اشاره می‌کند و از یار می‌خواهد که از قید و بندهای دنیوی بیرون بیاید و به میکده برود. او همچنین بر تأثیر نگاه معشوق بر خود و تلاش برای دستیابی به رهایی از قید و بندهای مادی تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر به نور الهی و رهنمایی معشوق اشاره می‌کند که می‌تواند او را به هر دو سوی عشق و تصوف هدایت کند. این شعر به نوعی دعوت به اتحاد با معشوق و رهایی از دنیاهای مادی است.