شمارهٔ ۱۰۸۰

قافیه: هکنی۹ بیت

تا چند در آزاری ای دل زهوسناکیحیف است غبار آلود آئینه باین پاکی

زآلایش فطرت خاک جا کرده باین مرکزگر تو نهی آلایش روشنتر از افلاکی

از مهر بتان بگسل کاین امر بود عاطلزین بحر بجو ساحل با چستی و چالاکی

بیرون زجهان ایدل خیز آب و هوائی جوکاتش بدورن دارم زین سلسله خاکی

این خار جهانم کرد و آن رخنه بجانم کرداز دیده و دل هر روز شاید که شوم شاکی

این سلسله مویانرا وین سخت کمانانراسست است همه پیمان بگذر زهوسناکی

از بس بی دل رفتی رسوای جهان گشتیآشفته بنه از سر قلاشی و بی باکی

عشقی بطلب سرمد تا بیخ هوس سوزدکو شعله هستی را خاصیت خاشاکی

رو عالم اکبر جو زود عشق مطهر جویعنی که علی عالی کامد زکی و زاکی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات دل و عواطف انسانی اشاره می‌کند و از زشتی‌ها و آلودگی‌های دنیای مادی سخن می‌گوید. او از دل می‌خواهد که از وابستگی به زیبایی‌های ظاهری و عشق‌های زودگذر رها شود و به جستجوی عشق حقیقی و خالص بپردازد. شاعر به پاکی وجود اشاره می‌کند و از بینش عمیق و روحانی برای رهایی از دشواری‌ها و آلام زندگی دعوت می‌کند. در نهایت، او به عشق الهی و فضایل انسانی تأکید می‌کند، خواستار رسیدن به معانی بلند و بی‌پایان از طریق عشق عمیق و الهی است.