شمارهٔ ۱۰۶۸

قافیه: ودی۱۶ بیت

تو نه ای زآب و خاک از نوریبچه ناز پرور حوری

گر بعقباست جنت موعودتو بدنیا بهشت موعودی

زآن لب پرنمک خبر داردهر کرا هست زخم ناسوری

توده عنبری شبه قامتبر سرم پنجه است کافوری

عقل گوید که غالبم بر نفسعشق گوید برو که معذوری

گر زغیرت بود سرور و غمتگر غم از دوست هست مسروری

سوختی عالمی زپرتو حسنغالب الظن که آتش طوری

ایکه چون شمع شاهد عامیچو پری در حجاب مستوری

عقل بگریخته زسطوت عشقبا سلیمان چه میکند موری

عیب عذرا کنی و بیخبریعذر میخواهمت که معذوری

چشم میخوارگان بعفو کریمزاهدا تو بزهد مغروری

یوسف عشق را بهازاریستنیست عشاق را زرو زوری

گفتی آشفته در کمند مروکاختیارت بود نه مجبوری

لیک شاهین چو پنجه بگشایدنتواند گریخت عصفوری

بسکه وصف شکرلبان کردیشعرت افکند درجهان شوری

من بیاد علی شدم نزدیکتا نگویند از خدا دوری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است که فراتر از دنیای مادی و جسمی قرار دارد. شاعر به توصیف معشوقی می‌پردازد که از نور و زیبایی خاصی برخوردار است و با وجود زخم‌های عاطفی، عشق او را رها نمی‌کند. عشق به عنوان نیرویی قدرتمند توصیف می‌شود که عقل را به چالش می‌کشد و انسان را به سمت خود می‌کشاند. شاعر همچنین به مفهوم جنت و بهشت اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق حقیقی می‌تواند بهشتی در زمین بیافریند. در نهایت، او با بیان احساساتش، به نزدیکی به خدا و معشوق می‌رسد و بر ارتباط عمیق میان عشق و الهیات تأکید می‌کند.