شمارهٔ ۱۰۶۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ری۹ بیت

یاد داری دوش کاندر سر خماری داشتیبا حریفان بود جنگ و با پیاله آشتی

بود دل لبریز خون از شوق تو در بر مراخوردیش لاجرعه و جام میش انگاشتی

خواندیم در بزم خاص و گفتیم حرفی به گوشلاجرم گویا مرا هم مدعی پنداشتی

محمل لیلی بر اشتر باز کن بر جان بنهساربانا از چه این بارم به دل بگذاشتی؟

جرم ما نبود که گر گیرد کست در قتل خلقخود نشان از خون مسکینان به ناخن داشتی

چنبر زلف توام رخنه به کاخ عقل کردمار ضحاکم چرا بر مغز سر بگماشتی؟

گر نه‌ای چون ذوالفقارِ شاه ای ابروی یاراز چه بر خورشید و مه تیغ دو سر افراشتی؟

میوه‌های تازه و تر چینی از شاخش به حشرتخم مهر مرتضی آشفته در دل کاشتی

نقش اغیارم ز سینه محو شد دفتر بشویتا به لوح دل تو خود نقش علی بنگاشتی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عاشقانه و درد ناشی از جدایی است. شاعر به یاد شب‌هایی می‌افتد که در حال خماری و شادی با دوستانش بود، در حالی که دلش پر از شوق و خون برای معشوقش است. او به بیان تضاد بین حال و گذشته‌اش می‌پردازد و از اینکه دیگران او را به‌عنوان مدعی می‌پندارند، ناراحت است. همچنین، شاعر از زیبایی معشوقش و تأثیر آن بر روح و عقل خود صحبت می‌کند و به جراحت‌هایی که از عشق او به دل دارد اشاره می‌کند. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که یاد خاطرات و نقش‌های دیگر را از دلش بزداید و تنها به عشق علی (ع) بپردازد.