شمارهٔ ۱۰۴۹

قافیه: ی۶ بیت

فصل گل گفته واعظ نکنی می نوشیوقت آنست که سجاده بمی بفروشی

چشم مست تو زنو عربده آغاز کند ‏زلف و ابروی تو گفتند زبس سر گوشی

چون بخود آیم و هشیار شوم کاندر بزمساغر چشم توام داد می بیهوشی

خیز چون ساغر می لب بلب یار بنهچند با این دل پرخون تو چو خم در جوشی

چنگ زد در خم آن زلف زقلب آشفتهجای آنست که چون چنگ بجان بخروشی

مه من گر شودت مشتری ای یوسف مصرخویشتن را چو غلامان حبش بفروشی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به موضوع عشق و نوشیدن می‌پردازد و از حالاتی چون بی‌خبری و مستی صحبت می‌کند. او به واعظ اشاره می‌کند که وقت فروش سجاده و موعظه نیست، بلکه زمان لذت بردن از عشق و زیبایی‌هاست. چشم مست محبوبش شور و هیجان را آغاز می‌کند و زلف و ابروهایش جذب‌کننده‌اند. شاعر وقتی به هوش می‌آید، متوجه می‌شود که ساغر عشق او را به بی‌هوشی می‌کشاند. او از معشوق می‌خواهد که به خرمش بیشتر بپردازد و می‌گوید که باید چنگ زلفش را به جان بخرد. در انتها، شاعر به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر او به فروش برسد، باید خود را به بهای عشق به فروش برساند.