شمارهٔ ۱۰۴۶

قافیه: وشی۹ بیت

که گفت ای دل کز اسرار محبت باخبری گردیگذاری نیک‌نامی و به قلاشی سمر گردی

که گفت ای دیده عمان باش و لؤلؤ در کنار آورکه گفت ای مردم دیده تو غواص گهر گردی

نمیکردی اگر خود را بآن باریکی ای گیسوکجا بودت جلادت تا بگرد آن کمر گردی

ندیدم اندر این بستان ثمر از تو بجز حرمانبود یا رب که ای نخل محبت بی ثمر گردی

نه هر که دیده ای دارد بمنظوری سپارد دلبکن جهد ای دل شیدا که از اهل نظرگردی

بشام هجر میکردم حدیث قامتت با دلبجوش آمد دل و گفت ای قیامت مختصر گردی

تو را چون سیم و زر جز چهره و اشک بصر نبودچرا باید که گرد این بتان سیمبر گردی

نه هر در کاو یتیم افتد فزاید نرخ بازارشدعا کن ای در یکتا یتیم و بی پدر گردی

زآن زلف پریشان جو دال آشفته خود رامی دیوانه‌ای تا چند هر سو در به در گردی

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که به دل و دیده و عاشقانه‌های انسانی می‌پردازد. شاعر از دل می‌خواهد که از اسرار عشق باخبر شود و در جستجوی زیبایی و حقیقت باشد. او به دل می‌گوید که باید خود را به‌خوبی بشناسد و از غم و ناامیدی دوری کند. همچنین، شاعر اشاره دارد که عشق واقعی از ظواهر نمی‌گذرد و باید به عمق وجود دل و عشق نگاه کرد. او دل را ترغیب می‌کند که از دل‌باختگی‌های نادرست دور شود و به دنبال حقیقت و زیبایی‌های واقعی برود. در نهایت، شاعر از آشفته‌حالی خود و کمبودهایی که در عشق احساس می‌کند، سخن می‌گوید و این احساسات را به صراحت بیان می‌کند.