شمارهٔ ۱۰۴۲

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: امی۷ بیت

چند مسافرت دلا سوی حجاز می‌کنیکعبه دل طواف کن گر تو نماز می‌کنی

طوف دل شکسته کن میل درون خسته کنچون به حقیقی رسی ترک مجاز می‌کنی

گفتمش این نیاز من گفت نه یک‌هزار نهخود تو اگر ز ناز ما کسب نیاز می‌کنی

برگ حجاز عشق را توشه به جز صفا منهزاد سفر زآب و نان بیهده ساز می‌کنی

نرگس مست خفته‌اش دیده مردمان ببستنرگس باغ چشم خود بیهده باز می‌کنی

قصه این و آن مخوان وصفی از آن دهان بگورفت سبکتکین و تو وصف ایاز می‌کنی

گفتم آشفته را ز تو بود عجب فسانهگفت بگو ز زلف اگر قصه دراز می‌کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مسافرت به حجاز و طواف کعبه اشاره می‌کند و می‌گوید اگر نماز می‌خوانی، باید دل را نیز طواف کنی. او خواسته به حقیقت نزدیک شود و از مجاز دست بکشد. شاعر با کسی صحبت می‌کند که در جستجوی نیاز است و می‌گوید نیاز واقعی خود را باید خودت پیدا کنی. او توصیه می‌کند که تنها عشق و صفا را در سفر خود ببری و زاد و توشه بیهوده جمع نکن. همچنین از زیبایی و جذابیت نرگس در چشم‌ها سخن می‌گوید و این که نباید به داستان‌های دیگران دل خوش کرد، بلکه باید به وصف معشوق واقعی پرداخته شود. در نهایت، شاعر بر این باور است که عشق حقیقی از زیبایی‌های باطنی ناشی می‌شود.