شمارهٔ ۱۰۴۱

قافیه: ری۷ بیت

تو هم ای مرغ دل بر گل بخوان از عشق دستانیکه دستان ساز شد هر بلبلی بر طرف بستانی

نشان از خیمه لیلی در این وادی نمی بینمکنم مجنون صفت هر روز گر طوف بیابانی

لبت دارد دوای دردم و ناچار میمیردمریضی را کز آن عناب بنویسند درمانی

نیاید در خم چوگانشان جز گوی مهر و مهاگر ترکان بسازند از سر زلف تو چوگانی

کجا این بی بضاعت را شماری از خریدارانکز این زنجیر صد یوسف دراندازی بزندانی

کمانداران زهر سوئی بتیری خسته آهوئیتو هم تیر مژه داری بساز ای چشم پیکانی

نخواندی گر حدیث زلف او بر غیر در محفلچرا آشفته پیوسته از این گفته پریشانی

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل حاضر، شعری از عشق و حسرت است که در آن شاعر به زیبایی و جذابیت محبوب اشاره می‌کند. او به بلبلی نسبت می‌دهد که از عشق می‌خواند و از آن طرف، از غم دوری معشوق و درد ناشی از آن سخن می‌گوید. شاعر دربارة عدم مشاهده نشانه‌های محبوب خود در دنیای اطرافش و ناامیدی‌اش از برآورده شدن عشقش سخن می‌گوید. همچنین، عشق را به نوعی بیماری توصیف می‌کند که تنها با لب‌های معشوق قابل درمان است. او با تعبیرات سمبلیک مانند "چوگان" و "تیر مژه" به زیبایی و قدرت جذابیت معشوق اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از پریشانی و آشفته‌حالی خود به خاطر عشقش می‌گوید.