شمارهٔ ۱۰۱۴

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: ابیده۱۰ بیت

گسترده اند مستان از پرنیان سادهدر دور بزم ساقی سیمین تنان ساده

ساقی بکوی غلمان غلمان زباغ رضوانسرویست ماه پیکر بر سر کله نهاده

خورکی کمر ببسته مه کی کله شکسته ‏یا کی چمیده سروی بند قبا گشاده

خواندم گلشن برخسار گفتم مهش بدیدارکی گل نشسته در بزم مه کی بپا ستاده

سنبل نروید از گل زلفین تو کدام استهندو پرستد آتش خالت برو فتاده

ای ماه روی ساقی ای دلبر عراقیبنشین بزن نوائی خیز و بیار باده

ای مطرب خوش آهنگ چون ساز میکنی چنگجز این غزل نخوانی پیش امیر زاده

شهزاده معظم دارای کشور جمکاو را سپر بر در هر روز بوسه داده

ای پادشه امکان ای فر و دست یزدانآشفته چون سگ تست او را بنه قلاده

تو ساقی بهشتی زانوار حق سرشتیمن تشنه‌ام ز کوثر جامم بده زیاده

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر توصیف بزم و شادی است که در آن مستان و ساقی‌ها با زیبایی و جذابیت به سر می‌برند. شاعر از ساقی زیبا و خوش‌لباسی می‌گوید که در میان غلمان‌ها قرار دارد و فضایی پر از شادمانی و دلبرانه ایجاد کرده است. او به گل‌ها و زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند و از ماهیت و اندام‌های زیبا سخن می‌گوید. همچنین درخواست می‌کند که باده‌ای به او داده شود تا از شادابی و نشاط این بزم لذت ببرد. در نهایت، شاعر به مقام و قدرت پادشاهان و خدایان اشاره می‌کند و عمیقاً احساس نیاز به خوشی و نوشیدن را بیان می‌کند.