غزل شمارهٔ ۳۵
هرکه چون من به کفرش ایمانستاز همه خلق او مسلمانست
روی ایمان ندیدهای به خداگر به ایمان خویشت ایمانست
ای پسر مذهب قلندر گیرکه درو دین و کفر یکسانست
خویشتن بر طریق ایشان بندکه طریقت طریق ایشانست
دست ازین توبه و صلاح بدارکاندرین راه کافری آنست
راه تسلیم رو که عالم حکمدام مرغان و مرغ بریانست
ملک تسلیم چون مسلم گشتبهتر از ملک سلیمانست
مردم صومعه مسلمان نیستگر همه بوذرست و سلمانست
ساقیا در ده آن میی که ازوآفت عقل و راحت جانست
حاکی رنگ روی معشوقستراوی بوی زلف جانانست
مجلس از بوی او سمنزارستخانه با رنگ او گلستانست
از لطافت هوای رنگینستوز صفا آفتاب تابانست
در قدح همچو عقل و جان در تنآشکارست اگرچه پنهانست
توبهٔ خویش و آن من بشکنکین نه توبه است زور و بهتانست
یک زمانم ز خویشتن برهانکز وجودم ز خود پشیمانست
چند گویی که می نخواهم خوردکه ز دشمن دلم هراسانست
می خور و مست خسب و ایمن باشمجلس خاص خاص سلطانست