غزل شمارهٔ ۲۹۷
مرا وقتی خوشست امروز و حالیقدحها پر کنید و حجره خالی
که داند تا چه خواهد بود فردابزن رود و بیاور باده حالی
رهی دلسوزتر از روز هجرانمیی خوشتر ز شبهای وصالی
ز طبع خود نخواهد گشت گردوناگر زو شکر گویی یا بنالی
قدح بر دست من نه تا بنوشمبه یاد مجد دین زینالمعالی