غزل شمارهٔ ۱۸۲
به دو چشم تو که تا زندهامتو خداوندی و من بندهام
سر زلف تو گواه من استکه من از بهر رخت زندهام
به رخ خویش ننازی چنانکه من از عشق تو نازندهام
چه زنم خنده که در عشق توز دو صد گریه بود خندهام
متنها از گنجور — سرایندگان سدهٔ سوم تا چهاردهم، همگی در مالکیت عمومی.
قلم ابر، طراحی رضا بختیاریفرد — با پروانهٔ استودیو، میزبانی محلی.
۲۳۹ سراینده · ۱۳۳٬۰۸۴ شعر · ۳٬۰۶۴٬۰۹۹ بیت و مصرع
ساختهٔ TheRight Agency