شمارهٔ ۲۵۷
پیر شد طبع جهان از گردش گردون پیرتیر زد بر خیل گرما لشکر سرمای تیر
تا هوا سنجاب پوشید و حواصل کوهسارگلبن از دیبا برهنه است و گلستان از حریر
حُلّه بافان را برون کردند گویی از چمنزند وافان را زبان بستند گویی از صفیر
بوستانی کاو پر از زنگار بود و لاجوردلاجوردش زعفران گشته است و زنگارش زریر
زاغ باز آمد به باغ و احتساب اندر گرفتعندلیب از بیم او نه بم همی سازد نه زیر
صیقلی دیدی کجا روشن کند حَرّاقه راماغ و مرغابی برآن گونه است بر روی غدیر
در سفال تیره دهقان کدیور شیره ریختتاسر کهسار گشت از رنگ آن شیره چو شیر
نیست هنگام بهار و نامدست از کوه سیلپس چرا سیلاب را ماند به خم اندر عصیر
گلبنی بر روید اکنون در میان خانههابیخ او در منقل و کانون و شاخ اندر اثیر
زاهن و سنگش نسب وز ظلمت ونورش سَلَباصلش از مرجان و لعل و فرعش از قطران و قیر
باد و آب و خاک زیر مرکز او آمدهمرکز او زیر رای شهریار شهرگیر
تاج شاهان ارسلان ارغو سر سلجوقیانشاه نیکو رسم عالی همت روشن ضمیر
خاتم و تاج و سریر او را همی زیبدکه هستاز هنرمندی سزای خاتم و تاج و سریر
صد جهان باید همی تا گیرد او زیر نگینزانکه پیش همت او یک جهان باشد حقیر
شهریار بینظیرست او که از خلق جهانبرگزید و برکشیدش کردگار بینظیر
در جهان او را نظیری یافتن ناممکن استمرد دانا گرد ناممکن نگردد خیر خیر
مهر پیروزی و بهروزی به زیر مهر اوستکاو به پیروزی مشارست و به بهروزی مشیر
نشنود جز راستی گوش کرام الکاتبینچون به وقت مدح او از نوک کلک آید صریر
دین از او با قوّت و دنیا از او با قیمت استزانکه او مر دین و دنیا را مُعین است و نصیر
از خلافش یا بسوزد خون دل یا بفسردهست پنداری خلاف او سموم زمهریر
یاری دنیا و دین را خسروی باید شجاعنقد دینار و درم را ناقدی باید بصیر
هرکه اندر دولت و ملت بود بدخواه اویا به تیغش کشته گردد یا بمیرد در زَحیر
یک تن است او لیکن اندر چنبر فرمان اوصد هزاران تن فزونند از صغیر و از کبیر
امتی را یک نبی بس ملتی را یک کتابعالمی را یک ملک بس لشکری را یک امیر
ای جهانگیری که از عدلت قوی گردد ضعیفای جهان بخشی که از جودت غنی گردد فقیر
چون مسلمانی عزیزی چون خرد بایستهایچون جوانی در خوری چون زندگانی ناگزیر
چشم یعقوب ضریر از روشنایی بهره یافتچون ز یوسف با بشارت سوی او آمد بشیر
عدل تو همچون بشیرست و تو همچون یوسفیروزگارت مضطرب چون چشم یعقوب ضریر
هست چون بحر غزیر اندر مدیحت طبع منگوهر آرم هر زمان پیشت من از بحر غزیر
همچنین گوهر تو را شاید کزو هر ساعتیعِقد سازد گردن ایام را دست دبیر
تا به گفتار منجم زیر کیوان اندرستاورْمزد و مهر و ماه و زهره و بهرام و تیر
باد بر هفت آسمان این هفت کوکب را مدامبر هوای تو قِران و بر مراد تو مسیر
تو ز دشمن کین ستان چون اردشیر از اردواندشمن از تو منهزم چون اردوان از اردشیر
مر تو را خالق همیشه دستگیر و کارسازتو خلایق را همیشه کارساز و دستگیر