شمارهٔ ۲۱۰
ای جهان را از قوامالدین مبارک یادگارروز نو بر تو مبارکباد و جشن نو بهار
در چنین روزی سزد دست تو با جام شرابدر چنین جشنی سزد چشم تو بر روی نگار
ساعتیگویی به ساقی جام فرعونی بدهلحظهای گویی به مطرب صوت موسیقی بیار
بوستان از ابر لؤلؤ بار و باد مشک بیزکرد پر مشک آستین وکرد بر لولوکنار
تاکند در جشن نوروز از کنار و آستینمشک ناب و لؤلؤ مکنون بدین مجلس نثار
نرگس آنگه جام زرین بر کف سیمین نهادتا خورد یاد تو اندر پیش تخت شهریار
گر بنفشه سوگ خصم تو نخواهد داشتناز چه معنی در لباس نیلگون شد سوگوار
از پی صید غلامانتکنون بر دشت وکوهباشد از مرغان و نخجیران قطار اندر قطار
فاخته بر سرو بن هر شب دعاگوید توراوافرین گوید تو را هر روز قمری بر چنار
هر زمان از پَرِّ رنگین پیش تو طاوس نرچتر بوقلمون نماید پر کواکب جویبار
او نه آگاه است کز بهر تو گر سازند چترماه زیبد چتر تو عَیوق زیبد چتر دار
گر به هفت اختر نماید دولت تو جای خویشفخر او جویند وز هفت آسمان دارند عار
گر نیی بر چرخ و هستی بر زمین نشگفت از آنکباشد اندر قعر دریا جای دُرّ ِشاهوار
اشتقاق کنیت و نامت ز فتح است و ظفرلاجرم عمر تو بر فتح و ظفر دارد مدار
گر نظامالدین و فخرالملک خوانندت سزاستکز هنر هستی نظامالملک را فخر تبار
خواستار شغل شاهان نیستی لیکن تو رااز پی امن جهان هستند شاهان خواستار
آمد از غزنین و بغداد اندرین مجلس گواهکز قوامالدین تویی ملک جهان را یادگار
بهرهور ما نی از آن مرکبکه اندر باغ ملکسی و شش سال است تا هستی بر آن مرکب سوار
گر ز عدل کار فرمایی جهان را چاره نیستکار در دست تو نیکوتر که هستی مرد کار
جغد نتواند نمودن صنعتِ بازِ سفیدغرم نتواند گرفتن جای شیر مرغزار
کلی و جزوی همی سرمایه باید چند چیزتا به استحقاق شغلی بر کسی گیرد قرار
بخت باید بیزوال و عقل باید بیمجازجاه باید بیقیاس و مال باید بیشمار
تا نباشد بخت دل در بر نباشد شادمانتا نباشد عقل جان در تن نباشد شادْخوار
تا نباشد جاه در دلها کجا باشد شکوهتا نباشد مال دلها چون توان کردن شکار
هست کلی بخت و عقل و هست جزوی جاه و مالفخر مردم زین چهارست و تو داری هر چهار
در جوانمردان بسی بودند با شمشیر و تیر«لا فتی الّا علی لا سیف الّا ذوالفقار»
دیگران کوشند تا بر دشمنان توزند کینتو نکوشی زانکه داری نایبی چون روزگار
آید از صبر و سکون و از وقار و حلم توخلق گیتی را شگفتی و تعجب چند بار
چون نگه کردند عجز خصم و اعجاز تو بوداندر آن صبر و سکونگر بود حیف و بردبار
هرکه یک جام شراب از کین تو برکف نهدزود گردد مست لیکن دیر گردد در خمار
تخم کین کشتند و تیر دشمنی انداختندهست گفتی با تو هر یک را مصاف و کارزار
تیرشان نامَد صواب و تخمشان نامد ببرعمرشان زیر و زبر شد خان و مانشان تیر و تار
گر هنرمندان بسی هستند باتدبیر و راینیست کس را این خداوندی و جاه و اقتدار
جمله بگذشتند و گیتی را به تو بگذاشتندتو زگیتی مگذر وگیتی بهشادی میگذار
دو ملک یزدان موکل کرد بر هر آدمیهر زمان گویند هر یک بر یمین و بر یسار
ای حسود فخر ملک الاحتراز الاحترازوی عدوی فخر ملک الاعتبار الاعتبار
گردتو باریحصاری ساختهاست ازحفظ خویشباره و دیوار او چون قطب گردون استوار
کس نیاردگشت گرد باره و دیوار آنهر کجا باری بود باقی چنین باشد حصار
انتظار و مهلت از مقصود تو دورست از آنکچرخ با تو یکدل است و بخت با تو سازگار
چرخ نگذارد که در مقصود تو مهلت رودبخت نپسندد که باشی مدتی در انتظار
گر ز بهر لذت دنیا شوی رامش فزایگر ز بهر نعمت عقبی شوی پرهیزکار
گر گماری لشکری بر کوهسار از جود خویشابر نتواند که از صحرا برانگیزد غبار
زانکه توقیع تو هست از دُرِّ مکنون پاکتراز سر کلک تو رشک آید صدف را در بحار
تیغ گوهردار تو بی جنگ دارد فعل شیرکلک عنبر بار تو بیزهر دارد شکل مار
خیر یزدان سنگ و آهن را ز حرمت نار دادتا میان سنگ و آهن نور پیدا شد ز نار
وز پی آرایش بزم تو اندر کان خویشمنعقد گشتند سیم نقره وَ زرِّ عیار
ور برآرند از پی کین تو خصمان تو سرشیر و مار تو در آرند از سر خصمان دمار
ای چو نور شمس تابان نور تو قایم به ذاتوز تو چون نور قمر جاه خلایق مستعار
اختیار خلق گیتی خدمت درگاه توستزان که خالق را تویی از خلق گیتی اختیار
با چو تو صدری که از خلق اختیار خالقیحال من بنده چرا باید به ضعف و اضطرار
چون به نور حشمت توست این دیار افروختهزشت باشد جای دیگر رحلت من زین دیار
چند ره گفتی که کار او بباید ساختنتا بود در مجلس ما روز و شب خدمتگزار
چون به هشیاری نگفتی آنچه گفتی در سراببا خرد گفتم کلامُ اللیلِ یَمْحُوهُ النّهار
بنگر این ریحان که از نعت تو دارد رنگ و بویبنگر این دیبا که از وصف تو دارد پود و تار
مدحهای خویش بین چون کودکان جلوگیدر لباس قیمتی در یاره و در گوشوار
هر یکی را همت تو داده کابین گزافگاه در جشن خزان و گاه در جشن بهار
یک هزار است آن و گر تاخیر باشد در اجلتا نه بس مدت به اقبال تو باشد صد هزار
تا چو آید آفتاب از حوت در برج حملروی در کاهش نهد لیل و بیفزاید نهار
چون نهار اندر زیادت باد بخت عمر توبخت عمر دشمنت چون لیل باد اندر بهار
دولت اندر هر مکانی همنشینت باد و جفتایزد اندر هر مقامی رهنمایت باد و یار
افتخار عالم از اسحاقیان تا نفخ صوروز تو تا روز شمار اسحاقیان را افتخار
در دلت نور نشاط و بر سرت تاج شرفدر برت ماه طراز و بر کفت جام عُقار
جشن نوروزت همایون بخت پیروزت ندیمخوشتر امروزت زدی و بهتر امسالت ز پار