شمارهٔ ۱۸۷
عزیزست و پاینده دین پیمبربه پیروزی شاه فرخنده اختر
سرافراز سلجوقیان شاه مشرقملک ناصرالدین ملکزاده سنجر
جمال است از او اصل را تا به آدمجلال است از او نسل را تا به محشر
سزد گر بنازند در هر دوگیتیبه اقبال او هم پدر هم برادر
ایا شهریاری که میراث داریز جد و پدر خاتم و تخت و افسر
دراین چند گه چشم اهل خراسانندیدست روزی از امروز خوشتر
که از فرّ تو فَخْرِ مُلکِ عَجْم رابیفزود عز و بزرگی و مفخر
کس اندر عراق و خراسان نسازدچنین مهمانی که او کرد ایدر
ز میران ملک و بزرگان دولتبه تمکین و حشمت چو او کیست دیگر
تو را از پدر یادگار است و داردپدروار شکر و ثنای تو از بر
ز تو شاد دارند و خرم دل و جانبه عقبی ملک شه به دنیا مظفر
یکی بر لب آب کوثر نشستهیکی خورده بر روی تو آب کوثر
تو چون مهری و میزبان پیش تختتچو ماه است تابان ز چرخ مدوٌر
گرفته است روی زمین روشناییز مهر منیر و ز ماه منور
همی تا ز الله اکبر موذنکند تازه هر روز دین پیمبر
به نام تو دولت همی باد تازهچو دین پیمبر ز الله اکبر