شمارهٔ ۱۸۴
آفرین بر خسروی کاو را چنین باشد وزیروآفرین بر دولتی کاو را چنین باشد مجیر
زین مبارکتر نبوده است و نباشد در جهانهیچ دولت را مجیرو هیچ خسرورا وزیر
رَهنمایِ اهل شرع و رهنمایی بیهمالکدخدای شاه شرق و کدخدایی بینظیر
آفتاب فتح ابوالفتح آن که بر هفت آسمانهفتکوکب را به اقبالش همی باشد مسیر
نیست با اقبالش از بهرام و کیوان هیچ نحسدر بروج ماه و مهر و هرمز و بهرام و تیر
نام آن دارد که از بهر بزرگی و شرفاحمد مختار کرد او را دعا روز غدیر
نام او بردند گویی تا سلامت یافتندیونس اندر بطن ماهی یوسف اندر قعر بیر
تاکه رسم و رای او پیدا شد اندر ملک و دینملک تاجی شد مرصع دین سراجی شد منیر
گر نباشد شکر او از عقل برخیزد خروشور نباشد مدح او از روح برخیزد نفیر
از جوانمردی به چشم او قلیل آید همیهرچه از نعمت به چشم آسمان آید کثیر
همتی دارد کبیر از بهر آن با کبریاستکبریا او را سزد کاو همتی دارد کبیر
در هوای همتش گر ذرهها را بشمرندذرهٔ صغری بود زان ذرهها چرخ اثیر
چرخ را گفتم که داری گاه کوشش تاب اوچرخ گفتا نی کجا هست او عظیم و من حقیر
بحر را گفتم توانی بود در بخشش چنوبحر گفتا نی کجا هست او غنی و من فقر
در صفت بحر غَزیرست او که از روی قیاسهرکجا بحری است پیش او نماید چون غدیر
رفتن بحر غزیر امسال سوی دجله بودگر رود دجله همه ساله سوی بحر غزیر
حور عین گر در بهشت عدن یابیدی نشانروز فتح او ز پای پیل و از دست زبیر
آب دست این به عارض بر زدی همچونگلابخاک پای آن به زلف اندر دمیدی چون عبیر
ای ز مهر تو موافق را ثواب اندر بهشتوی ز کین تو مخالف را عقاب اندر سعیر
دشمنت را زاتش دل باد سرد آید همیهست پنداری دل او دوزخی پر زَمهَریر
حاسدت در بند زندان زنده ماند مدتیتا ز اقبالت خورد هر ساعتی گرم و زفیر
آنکه از شوم اختری منکر شد اقبال تو رادید پیش از مرگ سهم منکر و هول نکیر
وان که بر دل کرد مهر تو فرامش از حسدتا قیامت شد به زندان فراموشان اسیر
آنچه دیدند از فزع خصمان تو روز مصافکافران بینند فی یوم عبوسٍ قمطریر
تا تو باشی شاه مشرق را وزیر و کدخدابنده زیبد پیش تو چون اردوان و اردشیر
پای دارد با مصافی از مصافش یک غلامدست دارد با سپاهی از سپاهش یک امیر
کی رها کردی که اسکندر سوی ظلمت شدیگر به فرهنگ تو بودی پیش اسکندر مشیر
ور سلیمان چون تو دستور ممیز داشتیدیوکی بردی ز دستش خاتم وتاج و سریر
جان دهد تا آفتاب امن را گوید بتابجانستاند چون چراغ فتنه را گوید بمیر
زآب جیحون تا کنار دجله در هر منزلیگشته عدلت مستجار و رادمردان مستجیر
هست پیغمبر تو را در دار عقبی پایمردتاتویی در دار دنیا امتش را دستگیر
تو ظهیر شرعی و در شرع ظاهر شد شرفتاکهمستظهر شد ازتشریفمستظهر ظهیر
گرچه از نهرالمعلی تا به قصر شادیاخدر چهل روز آمدن کاری بود صعب و عسیر
رای تو شد همبر رایات عالی تا نمودرحلت صعب وعسیر از رای اوسهل ویسیر
از عرب تا مرز توران کس ندید این تاختنبا جهانیدر چهلروز از صغیر وازکبیر
خاصه در فصلی که تا بالا نگیرد آفتابآب جوی از دست سرما کرد نتواند جریر
دشت پرپولاد و گوران مانده محروم از چراکوه پرکافور و کبکان گشته خاموش از صفیر
عقدهای گلبنان از هم گسسته ماه مهرسازهای بلبلان درهم شکسته ماه تیر
ناوک اسفدیار انداخته باد شمالدرقهٔ رستم بر او اندرکشیده آبگیر
آب رز را چون رخ احباب تو رنگ عقیقبرگ رز را چون رخ اعدای تو رنگ زریر
در چنین فصلی که رفتی از خطر کردی خطراز خطر گردد بلی مرد جوان دولت خطیر
چون خُوَرنَقْ شد به تو دار خلافت در عربدار ملک اندر عجم گردد به عدلت چون سدیر
از قمر بگذاشتی اندر عرب آواز کوسدر خراسان بگذرانی از زحل آواز زیر
گر همیگرید سحاب از رشک دوری در هوااز نشاط بزم تو در خُم همی خندد عصیر
همچنان کز هجر یوسف چشم یعقوب نبیمدتی از هجر تو چشمم شد از فرقت ضریر
باز شد چشمم به صبر از بوی وصل تو چنانکچشم یعقوب نبی از بوی یوسف شد بصیر
عاجز آید شاعر از نظم مدیحت گر بوددر بلاغت چون فرزدوق در فصاحت چون جریر
از تو گیرد مایه هر شاعر که بستاید تو راتو چو دریایی و طبع شاعران ابر مطیر
گر ز دریا مایهگیرد ابر تا بارد سرشکباشد آخر سوی دریا آن سرشکش را مصیر
کی روا باشد که اندر روزگار چون توییتیره باشد روزگار شاعر روشن ضمیر
وز محال عشوهٔ دیوان دیوان چندگاهطبع گنجور سخن رنجور باشد خیر خیر
وز پی ترویج هر شعری که آن سِحری بودشعر میر شاعران بیقدر باشد چون شعیر
این اشارت بس بود زیرا که گر گویم بسیهم نباشد آنچه هست اندر دلم عشر عشیر
چون من اندر شعر ثانی گفته باشم حال خودپیش تو در شعر اول قصه را کردم قصیر
تا امید و بیم حاصل گردد از وعد و وعیدوین دو معنی را به فرقان در بشیرست و نذیر
خشم و عفوت در وعید و وعد و در بیم و امیدباد حاسد را نذیر و باد ناصح را بشیر
تا بود هنگام حج از بهر راه بادیهحاجیان را از دلیلی وز خفیری ناگزیر
در ره تایید و نصرت همت و رای تو بادشیرمردان را دلیل و رامردان را خفیر
جد تو در کار ملک و جهد تو در کار دیندفع آفات زمان و جبر دلهای کسیر
کرده اهل مشرق و مغرب به انصافت قرارگشته چشم ملت و دولت به اقبالت قریر
حاسد و خصم از تو غمگین لشکر و شاه از تو شاددولت و بخت از تو برنا، عقل و فرهنگ از تو پیر
حسبیالله چون حصاری روز و شب پیرامنتکوتوال آن حصار از نعمتت نِعمَالنّصیر