شمارهٔ ۹
ای جهانداری که خاطر قدراوجت راندیدگرچه در پرواز معنی، بال ادراکش بسوخت
نام صد دینار و اطلس بنده چون بشنید دوشچهره ی دینار گونم همچو اطلس برفروخت
ریش رعنا کرد و در بازار مالیخولیارفت از آن دستار بخرید واز آن دراعه دوخت
خاطرش دیدیم هر دم بر سر راه امیدوعده ی خوش میفزود وعده ی تر میفروخت
چون سر از خاک امل برداشت روز باک بودکاین چنین شادی جهان ازوی تنومندی ندوخت