شمارهٔ ۷۰
ای حکم تو چون قضاءمبرمآسوده ز اعتراض و تبدیل
از طارم سقف همت توآویخته نه فلک چو قندیل
تا حشر بکرده آل عباسدر آیت خسرویت تأویل
تاریک شده جهان روشندر چشم عدوت میل در میل
در معرکه تیغت از سر دستمانند پیاده افکند پیل
وز دست کفت فرات و دجلههر لحظه زنند جامه در نیل
خورشید که کمترین و شاقی ستدر موکب تو دوان به تعجیل
تحویل همی کند به برجیکز عدل تو یافته ست تعدیل
میمون و خجسته باد بر تونوروز بزرگ و روز تحویل