شمارهٔ ۴۱

۹ بیت

بر تو آن دیده و دل کو که به قانون گریمخوشتر آن است که از قاعده بیرون گریم

گاه چون رعد به آبادی و ویران نالمگاه چون بر به کهسار و به هامون گریم

درد اندوه تعب قتل عطش سوز گدازبر تو ای کشته انواع ستم چون گریم

بر لب خشک تو از دیده تر دارد جایجاودان در عوض اشک اگر خون گریم

در هلاک تو ندانم ز گران خسبی خاکیا همی خود ز سبک خیزی گردون گریم

ننگرم سرو بنی جز که ز مژگان به کنارجوی ها کرده بر آن قامت موزون گریم

بینم ار گونه گل چاک زنم غنچه مثالجامه جان و بر آن عارض گلگون گریم

چکنم گر نه بر آن کشته ممنوع فراتدجله از دیده فرو ریزم و جیحون گریم

خسته او کشته و من زنده رها کن که به دردراست بر کژی این طالع وارون گریم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی اندوه و احساساتی عمیق نسبت به درد، ظلم و بی‌عدالتی است. شاعر به گریه و زاری خود اشاره می‌کند و می‌گوید که گاهی به دلیل غم و گاهی به خاطر زشتی‌ها و ناملایمات، اشک می‌ریزد. او درباره‌ی خشکی لبان و درد ناشی از ستم‌های مختلف سخن می‌گوید و همچنین به مرگ و بی‌عدالتی‌های اجتماعی اشاره می‌کند. شاعر بیننده‌ی زیبایی‌ها نیز هست و در عین درد، به زیبایی‌های طبیعت توجه دارد و از مرگ و دردی که بر دل او سنگینی می‌کند می‌گوید. در نهایت، او گویی می‌خواهد با گریه‌ی خود به نوعی اظهار وجود کند و نارضایتی خود را از وضع موجود بیان کند.