شمارهٔ ۹۹

۸ بیت

خردم طبل جنون کوفت ز سودای دگرعهد مجنون شد و شد نوبت شیدای دگر

دید از هر که ستم رو به من آورد ندیدغم مگر امن تر از سینه من جای دگر

مژده وصل به فردا دهیم آه که نیستاز قفای شب امروز تو فردای دگر

بستان از من و در زلف دلاویزش بنداین دل خون شده هم بر سر دل های دگر

زلف بر پای تو بیم است که دیوانه شوموای بینم اگر این سلسله بر پای دگر

از یک ایمان تو جان دادم و افسوس که ماندتا قیامت به دلم حسرت ایمای دگر

لامکان دو جهان گشت و به مطلب نرسیدهر که جز کوی تو شد طالب ماوای دگر

صفت گریه یغما و شب هجر مپرسکشتی نوح و در او هر مژه دریای دگر

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات شدید خود درباره عشق و دیوانگی سخن می‌گوید. او از درد و غم ناشی از عشق می‌نالد و به عاطفه‌ای تأکید می‌کند که در دلش جای دارد. شاعر به بی‌وفایی زمان اشاره می‌کند و از امیدی که برای وصال معشوق داشت، اما ناممکن بودن آن را می‌بیند، گلایه می‌کند. احساس ناامیدی و حسرت به خاطر عشق از دست رفته در شعر مشهود است. همچنین، شاعر به تنهایی و غم جاودان یاد می‌کند و می‌گوید هیچ‌کس نمی‌تواند جایگزین عشق او شود. در نهایت، اشاراتی به درد دل ناشی از جدایی و عشق زننده و غم‌ها دارد، که به طرز عمیقی با تجربه انسانی پیوند خورده است.