شمارهٔ ۹۸

۹ بیت

هرگز اندیشه زلفت نگذشتم به ضمیرکه به آفاق نرفت از نفسم بوی عبیر

کافرم خواند واز عشق نیم توبه پذیروای زاهد گرم آگه شود از سر ضمیر

خسروانند گدایان درت وایشان راستغم سپه، آه علم، داغ نگین، خاک سریر

بر سرخار به یاد تو چنان خوش برومکه کسی خوش نرود بر سر دیبا و حریر

جام در دست من و چشم تو از باده خرابزلف در پای تو و گردن من در زنجیر

نازم آن ابرو و مژگان که نه پیکان و نه زهشهری آغشته به خون این چه کمان است و چه تیر

غیر چشمت که همی می زندم بر به خدنگنشنیدم که به مردم زند آهو بره تیر

با همه شیردلی ز آهوی وحشی نکهتدارم آن وحشت کآهو بره از حمله شیر

از هجوم مژه کن غارت و ز ابرو تاراجای سپهدار شکارافکن یغما نخجیر

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و زیبایی معشوق خود اشاره می‌کند و احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او از این که زاهدان او را کافر می‌دانند و از عشقش توبه نمی‌کند، ابراز نگرانی می‌کند. او به تضاد بین عشق و زهد اشاره می‌کند و از احساساتش نسبت به معشوقش می‌گوید. شاعر با استعاره‌هایی چون «زلف» و «ابرو» زیبایی‌های معشوق را توصیف می‌کند و با تصاویری از باده و زنجیر، وضعیت عاشقانه‌اش را به تصویر می‌کشد. او همچنین به وحشت و ناامنی ناشی از عشق اشاره می‌کند و به زیبایی و قدرت معشوق خود و تأثیر آن بر دلش می‌پردازد. این شعر نمایشگر تعارضات درونی و عشق نافذ شاعر است.