شمارهٔ ۹۱

۹ بیت

ای دل ز خود برون شو یار است دیدی آمدجز بذل جان مکن کار کار است دیدی آمد

گر بایدت سلامت ز آن خط و زلف بگذرمور است دیدی آویخت مار است دیدی آمد

زاهد که عنف هستی بردش ز کوی مستیچو از بند خودپرستی وارست دیدی آمد

شد در وصال و هجران جان پر امید و بیممنور است دیدی افروخت ناراست دیدی آمد

آهسته کوی مجلس گل رست وز آذرین میناصح به حکم اضداد خار است دیدی آمد

دل سخت رفت و دلبر سست از پیش ولیکنزور است دیدی افتاد زار است دیدی آمد

باری چه شد اگر شد عذرش بنه که بر ماپیوسته نیک و بد را بار است دیدی آمد

بر بست مدعی رخت مسرای نام رجعترفتن ز کوی خوبان عار است دیدی آمد

یغما جدا شد از دوست مسرای کاین نه نیکوستهر جا بود چو بی اوست خوار است دیدی آمد

خلاصه

هوش مصنوعی: این غزل درباره عشق و درد جدایی است. شاعر از حالت‌های مختلف عشق و پریشانی خود سخن می‌گوید. او به دل می‌گوید که از خود بیرون بیاید و یار را ببیند. هم‌چنین بر اهمیت رهایی از خودپرستی و بندگی می‌افزاید. شاعر از پیچیدگی‌های وصال و هجر حرف می‌زند و به نقش مشکلات و چالش‌ها در این مسیر اشاره می‌کند. او همچنین به زهد و سختی‌های دل اشاره کرده و می‌گوید که رفتن از کنار معشوق عار و ناپسند است. در نهایت، او وضعیت خود را با تنگناهای عشق و جدایی توصیف می‌کند و از دلایل نیک و بد در زندگی یاد می‌کند.