شمارهٔ ۸۴

۷ بیت

تا کنم چاک به کوی تو گریبانی چندروزگاری زده ام دست به دامانی چند

جز دل من که خورد زخمه از آن کاکل و زلفنشنیده است کسی گوئی و چوگانی چند

در لگدکوب بتان خاک دلم رفت ببادچه کند یک ده ویرانه و سلطانی چند

در سیه سلسله دل های غریبش گوئیشب قدر است و بهم جمع پریشانی چند

بود آرامگه گوهر پاک تو شوددیده از قطره بر انگیخته عمانی چند

خط و چاه زنخ و لعل لبش دانی چیستظلماتی و در او چشمه حیوانی چند

نتوان برد دل از غمزه ترکان یغماکز سپاه مژه دارند نگهبانی چند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلبستگی خود به معشوق سخن می‌گوید. به تصویر کشیدن درد و رنجی که از جدایی و فراق معشوق می‌کشد، از احساسات عمیق و عذاب‌های روحی‌اش حکایت می‌کند. شاعر اشاره می‌کند که فقط دل او از زیبایی‌های معشوق آسیب دیده و هیچ‌کس دیگر این حال او را درک نمی‌کند. او همچنین به سرنوشت و وضعیت خراب دل و احساسات خود پرداخته و به شب قدر و جمع آوری پریشانی اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که زیبایی‌ها و دلبستگی‌های معشوقش به قدری قوی هستند که نمی‌تواند از غمزه‌ها و دلربایی‌های او دل بکند.