شمارهٔ ۷۶

۹ بیت

من گرفتم که به عشاق وفا نتوان کردآخر ای پادشه حسن جفا نتوان کرد

سفر کعبه کنی کاش که آنجا گویمروز عید است و حرم ترک فدا نتوان کرد

چون شوی بی خبر از باده مگو جمشیدمخویشتن را بیکی جام گدا نتوان کرد

این جوان سازد و آن پیر کند نسبت میظاهر آن است که با آب بقا نتوان کرد

گر غباری ز کف پای تو آرد سر چیستکه نثار قدم پیک صبا نتوان کرد

زاهد از توبه پیمانه مرا عذر بنهکاین گناهی است که در مذهب ما نتوان کرد

منعم از خرقه و سجاده مکن باده بیارآن چه شیداست که در زیر عبا نتوان کرد

با تعلق نتوان مرحله عشق بریددست و پا بسته در این بحر شنا نتوان کرد

تو نه ای مرد سپاه مژه یغما بگریزپنجه در پنجه ترکان ختا نتوان کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بحران عشق و تعارضات آن اشاره می‌کند. او معتقد است که وفاداری به معشوق ممکن نیست و از پادشاهی خواسته می‌شود که جفا نکند. شاعر به سفر به کعبة معنوی و برگزاری مناسک دینی اشاره می‌کند، اما به این نتیجه می‌رسد که در آنجا نیز نمی‌توان از غم عشق فرار کرد. همچنین بیان می‌کند که هرچند جوانان به خوشی مشغولند، سالخوردگان به دلسردی رسیده‌اند. در بخشی دیگر به زاهدان توصیه می‌کند که از توبه‌های خشک پرهیز کنند و باده بنوشند، زیرا عشق و محبت چیزی فراتر از ظاهر و آیین است. در نهایت، تاکید دارد که کسی که به عشق تعلق دارد نمی‌تواند به سادگی از آن رها شود و در کنار آن، بازگو می‌کند که افراد قدرتمند و شجاع نیز نمی‌توانند به راحتی از مشکلات عشق فرار کنند.