شمارهٔ ۷۴

۹ بیت

گفتم آن چشم و مژه گفت نه بیمارانندآن دو وین خِیْلِ سِیَه‌ْجامه پرستارانند

بر کلاه حرم ایمن نِیَم ای کعبهٔ حُسنزین دو هندو که بر اطرافِ تو طرّارانند

شب قدر است و در میکدهٔ رحمت بازخنک آن قوم که در مسجد میخوارانند

دزد اگر خرقه صوفی ببرد مغبون استصرفه با اوست که آسوده سبکبارانند

گر به کوثر نبرم مستی می حشر کنادایزدم در صف آن قوم که هشیارانند

خون خلقی به تَکَلُّف بخوری ای لبِ یارگر تو ضَحّاکی و زلفینِ سِیَهْ مارانند

گردن طوعِ من و طوقِ خمِ زلفِ بتانسگِ این سلسله‌ام گرچه ستمکارانند

هیچ کس را خبر از عالم آزادی نیستمگر آنان که به دام تو گرفتارانند

مردم مدرسه را نیک شناسم یغماکافرستم اگر این طایفه دیندارانند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نقد جامعه و برخی از معانی اجتماعی و دینی می‌پردازد. او به زیبایی چشمان و مژه‌های معشوق اشاره می‌کند و به نوعی بیمارانی را توصیف می‌کند که به عشق و زیبایی گرفتارند. در ادامه، او به وضعیت کسانی اشاره می‌کند که در میکده‌ها به سر می‌برند و از رحمت شب قدر بهره می‌برند. شاعر همچنین به تضادهای موجود در جامعه، از جمله میان صوفیان و دزدان، و میان دینداران و آزادگان اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که واقعیت زندگی فراتر از نشان‌های مذهبی و ظاهری است. او در نهایت خود را جزء طایفه‌ای می‌داند که به عشق و حقیقت نزدیک‌ترند و از موجودیت‌های کاذب و دینداری را که به ظاهر می‌پردازند، انتقاد می‌کند.