شمارهٔ ۷۱

۱۰ بیت

گرچه دانم ره عشق تو به سر می‌نرودمی‌روم زان که دلم راه دگر می‌نرود

دلم از صبح شب هجر چنان شد نومیدکِش به غفلت به زبان نام سحر می‌نرود

گفته‌ام از لب شیرین تو روزی سخنیهمچنان از دهنم طعم شکر می‌نرود

دجله در عهد سرشکم ورق نام بشُستبحر چون موج زند نام شمر می‌نرود

گاه‌گاهی خودی ای ناله به گوشش برسانگرچه هرگز به تو امّید اثر می‌نرود

دیده پُرآبم از آن است که یک چشم زدنآفتاب رخش از پیش نظر می‌نرود

چشم میگون ترا فتنه نخسبد هرگزمستی از خانه خمار به در می‌نرود

چه فسون کرد زلیخا که مه کنعانیدر ضمیرش به غلط یاد پدر می‌نرود

یاری از سویِ کَسان خواهم و گوید یعقوب،این گمانی است که در حق پسر می‌نرود

زاهد ار پایه یغمات نه از جای مروبه مقامی که مسیحا شده خر می‌نرود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عاشقانه و ناامیدی اشاره دارد. شاعر می‌داند که راه عشق به پایان نمی‌رسد، اما با این حال ادامه می‌دهد، زیرا دلش نمی‌تواند راه دیگری را بپذیرد. دل او از جدایی ناامید شده و نمی‌تواند نامی از لیلی و سحر بیاورد. حتی صحبت از لب شیرین محبوب، طعمی جز تلخی ندارد. شاعر به تشبیه‌های مختلف اشاره می‌کند، مثل دجله و دریا که یاد و نام محبوب را از خود پاک نمی‌کنند. هشدار می‌دهد که هرگز امیدی به بهبودی از عشق نخواهد داشت، زیرا حتی یک چشم به هم زدن کافی است تا دلش را آتشین کند. او به زلیخا و یعقوب نیز اشاره می‌کند و به نیرو و تاثیر عشق بر شخص می‌پردازد، در حالی که دیگران را به دقت و تمرکز در عشق خود دعوت می‌کند. در نهایت، شاعر به زاهدان اشاره می‌کند که از خواهش‌های دنیا برنگردند، زیرا به مقامی که مسیحا دست یافته، نمی‌توان رسید.