شمارهٔ ۶۳

۹ بیت

به جز به روی تو کآن طره‌ای سیاه بر‌آیدکسی ندیده که عقرب به برج ماه برآید

جریده بر صف مژگان او چه می‌زنی ای دلگمان مبر که سواری به یک سپاه برآید

متاع حسن ز کف رایگان مده که شود گمهزار قافله تا یوسفی ز چاه برآید

سفیدچشمیِ مَهْ بین که با رخِ تو زند دممپوش طلعت روشن که روسیاه برآید

ز شِکوه تا نشوی رنجه کاش وقت تَظَلُّمبه جای ناله ز تن جان دادخواه برآید

زآه من حذر ای زاهدانِ خشک که ترسمخدا نخواسته آتش ز خانقاه برآید

ز ظالمی است مرا چشم دادکش گه جولانز خاک تا سر زین خون بی‌گناه برآید

به شست غمزه و تردستی خدنگ تو نازمکامان نداد که از چاک سینه آه برآید

پس از وفات به این آه و سوز در عجبستمهمی ز تربت یغما اگر گیاه برآید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی معشوق و احساسات شاعر نسبت به او می‌پردازد. شاعر می‌گوید تنها زیبایی که او را تحت تاثیر قرار می‌دهد، موی سیاه معشوق است و هیچ کس ندیده که عقرب (نماد زمان) در برج ماه (نماد زیبایی) قرار گیرد. شاعر از دل خود می‌پرسد چرا به مژگان معشوق نگاه می‌کند، زیرا هیچ سواری نمی‌تواند به یک ارتش دست یابد. او همچنین نسبت به ارزش زیبایی هشدار می‌دهد و می‌گوید نباید سادگی خود را از دست بدهد که ممکن است زیبایی‌اش گم شود. سپس، شاعر به درد و رنج خود اشاره می‌کند و می‌گوید که باید به جای ناله، به دنبال عدالت باشد. او از زاهدان می‌خواهد که از آه‌هایش بترسند، زیرا امکان دارد آتش از خانقاه (محل عبادت) برآید. همچنین، او از ظلمی که دیده نگران است و به تردستی معشوق اشاره می‌کند که با یک نگاه او را به درد می‌آورد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که بعد از مرگ هم همچنان حسرت و اندوه در دلش باقی خواهد ماند و می‌پرسد آیا بعد از مرگ، نشانه‌ای از زندگی (مانند گیاهی از تربت) برمی‌خیزد یا خیر.